De Linde - Les Tzars

In 1995 besliste ik om tijdelijk de Feestzaal van mijn moeder te runnen in combinatie met mijn full time job in Anderlecht. (Mijn ma had haar handen vol met het zorgen voor mijn vader die op dat moment palliatief was & ik was enkele jaren ervoor afgestudeerd aan Hotelschool Spermalie). Maar door een foutje in het lokale reclamekrantje werd het al snel een Feestzaal met weekend-café! Op vrijdagavond trotseerde ik steevast de file van Brussel naar Zerkegem. En op zondagnacht of in de vroege uurtjes op maandag keerde ik moe maar voldaan terug naar Brussel. Ik trouwde zodat mijn pa er nog bij kon zijn, en al heel snel kwam ook mijn 1e zoon. Het leven vloog aan mij voorbij, maar ik had de tijd van mijn leven. Ik croste van de ene werkplek naar de andere; en met een militair als echtgenoot had ik het niet voor de poes... telkens als meneer voor langere tijd op missie was, moest ik puzzelen hoe ik het allemaal kon klaarspelen. met hulp van familie en vrienden lukte dat eigenlijk fantastisch goed. Af en toe een half uurtje in de ligzetel een tukje doen en we konden weer verder. Toen ik in '98 opnieuw zwanger was werd het duidelijk dat ik een keuze moest maken. Mijn luxe job in Brussel behouden of terugkeren naar West-Vlaanderen en volledig zelfstandig worden. Dit was wellicht de moeilijkste keuze die ik ooit heb moeten maken. Ik diende mijn ontslag in, deed mijn opzeg van 9 maanden en toen mijn jongste zoontje 5 maanden was keerden we terug naar West-Vlaanderen. Ik besliste dat het oude café dat voor de Feestzaal stond moest afgebroken worden om er een nieuw te zetten met een woning erbij. Na 4 jaar heen en weer rijden tussen Brussel en Zerkegem had ik dat wel gehad. We bouwden in 2 fases zodat we niet moesten intrekken bij mijn moeder met 2 kleine kinderen. En op 16 januari 2002 werd Café les Tzars geopend. Ondertussen had ik gewoon verder gedaan in de Feestzaal, niet meer enkel als weekendcafé, maar 6/7. Het nieuwe café was een schot in de roos en ... er kwam nog een 3e zoon bij... helaas hield mijn huwelijk niet lang meer stand, ik was immers altijd aan het werk. Ik beleefde hoogdagen, maar helaas ook minder goede dagen. Het rookverbod zorgde dat we moesten schakelen (geen eten meer serveren) en nog eens schakelen (terug eten geven aangezien er helemaal niet meer mocht gerookt worden binnen). TV programma's als komen eten zorgden ervoor dat mensen steeds kritischer werden in de Feestzaal; velen bleken ineens echte professionals te zijn, of dat dachten ze toch. Gelukkig is dat toch gesust. De corona hakte er heftig in en dankzij enkele klanten sukkelde ik niet in een depressie; ze verplichtten me om mee te gaan wandelen zodat ik toch buiten kwam. Daarna de ene crisis na de andere, het valt niet altijd even goed mee; maar zolang we plezier beleven aan ons werk gaan we voor de volle 100%